AspireBalkans – MISIM ZNAŠ, TAJ RAD; BRATE!

Greetings to the AspireBalkans blog, a one shop blog spot with information, offers, proposals, hunches and ideas about our forthcoming arts and creative education programmes across the Balkans. We’ve been working in Serbia since 2010, are building relationships in Macedonia, and looking forward to making new friends and colleagues in Bosnia, Croatia, Montenegro, Kosovo, Albania, Slovenia and across the region in the years to come.

Our work in Obrenovac, Serbia started here:

https://drnicko.wordpress.com/2011/08/29/poetry-on-the-serbian-hoof/

And carries on here:

http://pascotd.weebly.com/index.html

Watch this space for further action!

Aspire Trust е организација за уметност од Велика Британија, посветена на трансформирање на животните приказни на луѓето на креативен начин.

Aspire Trust е организација за уметност од Велика Британија, посветена на трансформирање на животните приказни на луѓето на креативен начин. Ни причинува задоволство да објавиме дека после неодамнешните значителни инвестиции од Советот за уметност на Англија, во моментов планираме да го создадеме „Скапоцени“: врвен културен и образовен настан во англиканската катедрала во Ливерпул, во октомври 2012 година.

„Скапоцени“ ќе претставува инспиративна, мултимедијална театарска продукција со висок квалитет, направена врз основа на приказните од Титаник. Настанот ќе вклучува продукција на настани во живо, медиумски, дигитални и образовни настани, и општествени настани низ Велика Британија и во светот, и ќе се одржи првата недела во октомври 2012-та година.

Продукцијата ќе опфати приказни, филмски снимки, звучни пејзажи, изворна музика и театар во живо, со цел да се оживее патувањето на Титаник и да се истражат приказните на луѓето погодени од трагедијата. Поставена во навистина импресивната театарска сцена на англиканската катедрала, продукцијата ќе биде едно од највизионерските и неодоливите театарски искуства на годината.

Ние развиваме врвна стратегија за интернет-технологија и технологија на игри („Digi-Treasured“) којашто гарантира изненадувачка, иновациска и врвна форма на развој на публиката и нејзино учество, какви што нема во светот. Digi-Treasured ќе им овозможи на потенцијалните учесници да нурнат не само во продукцијата, туку и да учествуваат заедно со уметниците и публиката пред, за време на настанот и по самиот настан, преку уред за виртуелна реалност на интернет. Ова ќе биде од посебен интерес за луѓето кои не се во состојба да присуствуваат на самиот настан поради географските или временските разлики.

Во потрага сме по 12 (дванаесет) меѓународни партнери коишто се заинтересирани за можноста да работат заедно. Партнери може да бидат невладини организации, организации за уметност, училишта, претпријатија за информатичка и комуникациска технологија од приватниот сектор, универзитети: секој што е заинтересиран да учествува виртуелно во еден од најголемите настани за јавен настап во Велика Британија годинава.

A Waiting Story: Little Red Riding Hood in the Macedonian Forest

In the time before Red Riding Hood got betrayed by a Wolf in Grandma’s clothing, the young girl would quiz her elderly relative about her habits and whereabouts. Some would say that this was the cause of her early demise but others dispute this telling of the fable.

Why do you cook toffee apples granny? Why is your house made of gingerbread? Why do you go walking in a forest? Is it for the peace and quiet?
Hardly, dear, you can hear trains and cars and city bustle. A call to prayers from a nearby mosque sounds like a wolf weeping but that’s no reason to walk in the forest.

Is it for the Fresh air and invigorating atmosphere?
Upto a point my dear: until the logging trucks drive by and the fumes wash over as you sit by the roadside, slightly blackened from the sooty deposits. So that’s no reason to walk in the forest.

Is it for exercise and maintaining a healthy body?
That may be fine dear, as long as you haven’t got knees which give you grief and buckle every step of the way. That’s no reason to walk in the forest.

Do you commune with nature, then? asked Little riding Hood impatiently. Or perhaps even yourself?

If you stood still long enough, it might be possible to commune with anything, but to walk in the forest you have to keep on walking: stumbling cursing sweating breathing so much, there’s not a lot of communing to be done. That’s no reason to walk in the forest.

Is it to get around the next corner then? asked Little Red Riding Hood sarcastically.

Ah, smiled her elderley relative, that is an answer. There’s always another next corner, another bend to get around, a hillock to navigate, there’s just another view to catch before you turn around and do the same journey but in reverse order.

So that’s why you go for a walk in the forest, Granny? she asked with a faux impression of relief.

Yes, my dear, that’s the reason to walk in the forest: to retrace your steps. I walk in the forest in order to go around in circles.

And enough of the prying questions! True to her word, Little Red Riding Hood’s grandmother – who had her own genetic stock of impatience – stepped back, sprung the latch from the pantry and out leapt a huge brown wolf, scantily dressed in grandma’s clothing who proceeded to devour her then and there, lock stock and barrel. And that, dear reader, was the end of Little Red Riding Hood and her inquisitive questions.

Have a Nice Day – Belgrade Style

Someone says ‘I love you’  to someone else on a mobile and up and down the train carriage little messages of encouragement and protection flutter by which are offered as a way of saying ‘take care of yourself through the forthcoming day as you never know what’s around the corner’. The hidden but frequently visible primaeval anxiety of the unknown – wrapped in that little message of “take care…” followed by “and you…”

J tells me of the Macdonalds restaurant in Belgrade where staff handed out hundreds of free burgers during the civil unrest and the student gatherings in Belgrade round about the time of the NATO bombing. Never thought I’d say it but hurrah for Macdonalds and their staff.

We stop off at the Sanctuary, a pub opposite a famous church so named as it protected the artists, leftists and radicals from the police: a secular place which is just a stones throw from the spiritual sanctuary offered by the church. They were always left alone apart from when Milosovic was in power  who then cracked down on them.

I can see why if you were a young firebrand all the bombings and corruption and edginess of it would appeal:  a rock and roll life style for those with no musical ability or talent – the X Factor with balls guts and high stakes – and where things matter more, are more heightened, have a greater intensity than the living of your life in a progression of civil obedience and decorum. Or as a member of a boy band for that matter.